อีกครั้งที่เราได้มีโอกาสเปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง ไม่ใช่ด้วยการไปเที่ยวรอบโลก หรือใช้จ่ายอย่างสบายใจ แต่คือการได้รู้จักเค้าคนนี้ เอกชัย วรรณแก้ว

เด็ก ผู้ชายคนหนึ่ง ที่คลอดก่อนกำหนดร่างกายมีขนาดเล็กกว่าขวดน้ำปลา ไม่มีแขนทั้งสองข้าง ขาหดสั้นแทบจะเหลือแค่ฝ่าเท้าติดกับสะโพกไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนี้จะรอดชีวิต มาได้จนถึงปัจจุบัน เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3ของคณะจิตรกรรม วิทยาเขตเพาะช่าง ที่หาเลี้ยงตัวเองด้วยความสามารถของคนมือเท้าดีอย่างเราก็เทียบไม่ได้ ซึ่งทุกคนสามารถพิสูจน์ได้ง่ายๆที่ร้านวาดภาพเล็กๆของเขาที่สะพานพุทธ แล้วเขาก็ยังมีฝันเล็กๆคือการเป็นครูสอนศิลปะให้กับเด็กๆด้อยโอกาสในต่างจังหวัดห่างไกล 

หลัง จากที่ได้เห็นเรื่องราวของเค้าก็อดน้ำตาไหลไม่ได้

แน่นอน ไม่ใช่เพราะสงสารในโชคชะตาของเขา แต่เพราะชื่นชมในความสามารถ ความอดทน ความเก่ง เก่งจริงๆ ทั้งตัวและหัวใจ

อดไม่ได้อีกเช่นกันก็คืออดไม่ได้ที่จะสมเพชตัวเอง เวลาปัญหาอะไรก็ทำเหมือนโลกจะถล่มลงมาทั้งๆที่เป็นเพียงปัญหาเล็กๆ สมเพชในความโง่ของตัวเองที่ขังเราอยู่ในกะลาแคบๆ

เราจึงขอบคุณที่เตือนให้เราได้จำว่า การไม่ยอมแพ้มันน่าภาคภูมิใจแค่ไหน

และขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจให้เราลุกขึ้นสู้กับสิ่งต่างๆ และเตือนให้เราจำได้ว่าความหมายที่แท้จริงของชีวิตคืออะไร

ขอบคุณจริงๆค่ะ