ฟ้าก็มีขอบอยู่แค่นี้ แต่ทำไมภาพคนดีตกหล่นหาย หรือสายลมหอบหิ้วไปอยู่ที่ขอบปลาย จึงพบเธอไม่ได้ทุกวัน เมฆจาง สายลมนิ่ง ภาพเธอก็ยิ่งค้างอยู่อย่างนั้น ความไกลที่ขีดเส้นให้เราห่างกัน นับวันยิ่งทำให้ฉันคิดถึงเธอ

ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงไม่ลืมเธอ มีเธอในใจฉันเสมอไม่เข้าใจ อยากกอดเธอเอาไว้ สักเท่าไร แต่หัวใจ ฉันก็รู้ดี จูบเธอได้ในฝัน เท่านี้ แค่นี้ เพียงแค่นั้นในใจ *รักไม่ได้บอกกับตัวเอง หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเอง บอกมันอย่าหวั่นไหว รักเขาไม่ได้ เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไหร่ก็ ต้องหยุดไว้เอง เป็นบททดสอบของเบื้องบน ให้ค้นหาหัวใจ ส่งมาให้ตัวฉันข้ามไป อยากจะลองใจฉันหรือเปล่า จะได้รู้ว่ารักหรือแค่เหงา ให้เห็นเงา สะท้อนหัวใจ เก็บเธอไว้แค่ฝัน ได้ไหม เพราะหัวใจฉันกระซิบว่า

ฉันมองโลก กว้างไกล เหมือนไร้จุด มองจนสุด ปลายฟ้า ที่เพ้อฝัน มีเพียงเรา สองคน ใต้แสงจันทร์ เธอกับฉัน รักมั่น นิรันดร ขอเพียงห่วงใยกัน..เหมือนวันเก่า ขอแค่เรา..เข้าใจ ไม่แปรผัน ขอมั่นคง..ในความรัก ความผูกพัน ขอให้รักเรานั้น..นิรันดร